Shloka 9
Adhyāya 62: Marutta’s Treasure and the Pāṇḍavas’ Auspicious Departure (मरुत्तस्य धनप्राप्त्युपक्रमः)
नाभुड्क्त पतिदु:खार्ता तदभूत् करुणं महत् | कुक्षिस्थ एव तस्याथ गर्भो वै सम्प्रलीयत
Vaiśampāyana uvāca: nābhukt patiduḥkhārtā tad abhūt karuṇaṃ mahat | kukṣistha eva tasyātha garbho vai sampralīyata, rājendra |
ဝိုင်ရှမ္ပာယန မိန့်တော်မူသည်– «ခင်ပွန်းအပေါ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းကြောင့် သူမသည် အစာမစားနိုင်ခဲ့၍ အခြေအနေသည် အလွန်ကရုဏာဖွယ် ဖြစ်လာ하였다။ ထို့နောက် အို မင်းတို့၏ အရှင်ကြီး၊ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းရှိ သန္ဓေကလေးသည် ဝမ်းအတွင်း၌ပင် တဖြည်းဖြည်း ချို့ယွင်းပျက်ယွင်းလာ하였다»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral urgency of compassion and care: overwhelming grief can imperil both the bereaved and the unborn, so dharma includes sustaining and protecting those weakened by loss.
Uttarā, distressed by her husband’s death, stops eating; her condition becomes pitiable, and the fetus in her womb begins to weaken—setting the stage for later intervention to preserve the heir.