Shloka 7
Brahmopadeśa: Ahiṃsā, Jñāna, and the Kṣetrajña–Sattva Analysis
Chapter 49
आहारं केचिदिच्छन्ति केचिच्चानशने रता: । कर्म केचित् प्रशंसन्ति प्रशान्तिं चापरे जना:
āhāraṃ kecid icchanti kecic cānaśane ratāḥ | karma kecit praśaṃsanti praśāntiṃ cāpare janāḥ ||
ဝါယုက ပြော၏—“လူအချို့က အာဟာရကို ရှာဖွေ၍ အစာစားခြင်းကို ကောင်းမြတ်ဟု ချီးမွမ်းကြသော်လည်း၊ အချို့ကတော့ အစာမစားဘဲ ဥပုသ်ဝင်ခြင်း၌ ပျော်မွေ့ကြသည်။ အချို့က ကမ္မနှင့် ယဇ်ပူဇော်သည့် အားထုတ်မှု၏ လမ်းကို ချီးကျူးကြပြီး၊ အခြားသူတို့ကတော့ အတွင်းစိတ်၏ အမြင့်ဆုံး ငြိမ်းချမ်းမှုကို ချီးမွမ်းကြသည်။”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Human beings follow different disciplines: some value regulated enjoyment such as eating, others value austerity like fasting; likewise, some uphold karma (active duty/ritual effort) while others uphold praśānti (the ideal of inner peace). The verse highlights plural approaches to spiritual and ethical life and prepares the ground for discerning which path suits a given seeker and context.
The Wind-god (Vāyu) is speaking and contrasts differing human preferences and ideals—food versus fasting, action versus tranquility—framing a discussion about conduct and spiritual orientation within the Ashvamedhika Parva’s reflective teachings.