Shloka 5
Adhyāya 48: Brahmopadeśa on Prāṇāyāma, Sāttvika Vṛtti, and the Sattva–Kṣetrajña Question
एवं पूर्व प्रसन्नात्मा लभते यद् यदिच्छति । अव्यक्तात् सनत्त्वमुद्रिक्तममृतत्वाय कल्पते
evaṁ pūrva-prasannātmā labhate yad yad icchati | avyaktāt sanattvam udriktam amṛtatvāya kalpate ||
ထို့ကြောင့် အတွင်းအတ္တမန်သည် အရင်ဆုံး ကြည်လင်ငြိမ်းချမ်းလာသောအခါ၊ လူသည် မိမိတကယ်လိုလားသမျှကို ရရှိသည်။ မဖော်ပြနိုင်သော အဗျက္တ (Unmanifest) မှ မြင့်မြတ်၍ တည်တံ့သော အခြေအနေတစ်ရပ် ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ထိုအခြေအနေသည် အမတत्वအတွက် အရည်အချင်းပြည့်စုံစေသည်။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that inner serenity (prasanna-ātmā) is the prerequisite for true attainment: when the mind is purified and composed, one gains what is worth seeking, and this inward refinement leads from the Unmanifest (avyakta) toward a higher, enduring state suited to immortality (amṛtatva).
Vāyudeva is speaking, presenting a doctrinal point: he links mental clarity and prior inner pacification with successful attainment, and then frames the highest attainment as a movement from the Unmanifest principle toward an exalted, deathless condition.