Shloka 5
अध्वर्यु–यति संवादः
Adhvaryu–Yati Dialogue on Svabhāva, Ahiṃsā, and Mokṣa
नित्यस्य चैतस्य भवन्त्यनित्या निरीक्ष्यमाणस्य बहुस्वभावान् | न सज्जते कर्मसु भोगजालं दिवीव सूर्यस्य मदूखजालम्
nityasya caitasya bhavantyanityā nirīkṣyamāṇasya bahusvabhāvān | na sajjate karmasu bhogajālaṃ divīva sūryasya marūcijālam ||
ဤအတ္တသည် အမြဲတည်သောအရာဖြစ်၍ အင်ဒြိယများနှင့် အာရုံဝတ္ထုတို့၏ အမျိုးမျိုးသောသဘောသဘာဝကစားပွဲကို ကြည့်ရှုသူသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့အားလုံးကို မတည်မြဲသည့်အရာဟု မြင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဘောဂသုခ၏ကွန်ယက်သည် ပညာရှိကို ကမ္မ၌ မချည်နှောင်နိုင်—မိုးကောင်းကင်၌ နေ၏ရောင်ခြည်များ ပျံ့နှံ့နေသော်လည်း နေကို မညစ်ညမ်း မချည်နှောင်နိုင်သကဲ့သို့ပင်။
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The Self is eternal and functions as a witness; when one abides in this standpoint, sense-enjoyments are recognized as impermanent and lose their power to bind. Thus, even while actions occur, the wise are not inwardly entangled—like the sun remaining untouched by its own rays.
A Brahmin speaker instructs on inner freedom: by discerning the observing Self distinct from the changing senses and pleasures, one avoids attachment and karmic bondage. The verse uses a vivid simile—sun and rays—to illustrate non-contamination amid activity.