Shloka 10
अध्वर्यु–यति संवादः
Adhvaryu–Yati Dialogue on Svabhāva, Ahiṃsā, and Mokṣa
सूर्य चक्षु्दिश: श्रीत्रं प्राणोडस्य दिवमेव च । आगमगमे वर्तमानस्य न मे दोषो5स्ति कश्षन
sūrye cakṣuḥ diśaḥ śrotraṃ prāṇo 'kāśe divam eva ca | āgamāgame vartamānasya na me doṣo 'sti kaścana ||
ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်— «ငါ၏မြင်နိုင်စွမ်းသည် နေထဲသို့ ပေါင်းဝင်မည်၊ ငါ၏ကြားနိုင်စွမ်းသည် အရပ်ဒిశများထဲသို့ ပေါင်းဝင်မည်၊ ငါ၏အသက်ရှု (ပရာဏ) သည် ကောင်းကင်ထဲသို့—အမှန်တကယ် ကောင်းကင်မြင့်မားသော လောကအာကာသထဲသို့ပင်—ပေါင်းဝင်မည်။ ငါသည် သာသနာကျမ်း၏ အမိန့်နှင့် ထုံးတမ်းအစဉ်အလာအတိုင်း ပြုမူနေသဖြင့် ငါ့အပေါ် အပြစ်မကပ်နိုင်»။
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse asserts a dharmic defense: when one’s conduct aligns with authoritative injunctions and accepted tradition (āgama/agama), moral blame (doṣa) does not accrue. It frames death (or withdrawal) as a lawful return of the senses and life-breath to their cosmic sources—Sun, directions, and sky—emphasizing accountability through right rule-following rather than mere personal preference.
A brāhmaṇa speaker explains his stance and anticipated end: his faculties will dissolve back into the cosmos (sight to the Sun, hearing to the quarters, breath to the sky/heaven). He uses this cosmological account to justify his actions, claiming that because he lives according to scriptural and traditional authority, he should not be judged as culpable.