Shloka 16
अन्तर्वन-विद्यारण्योपमा
The Allegory of the Inner Forest of Knowledge
येडथिगच्छन्ति तं सन्तस्तेषां नास्ति भयं पुनः । ऊर्ध्व॑ चाधश्व तिर्यक् च तस्य नान्तोडथिगम्यते
ye 'dhigacchanti taṃ santaḥ teṣāṃ nāsti bhayaṃ punaḥ | ūrdhvaṃ cādhaś ca tiryak ca tasya nānto 'dhigamyate ||
ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်– «ထိုအမြင့်ဆုံးအရာ (တတ္) ထံသို့ ရောက်၍ အားကိုးရာယူသော ကောင်းမြတ်၍ ပညာရှိသူတို့ကို နောက်တစ်ဖန် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဖမ်းဆီးနိုင်တော့။ ထိုအရာသည် အပေါ်၊ အောက်၊ နှင့် အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့လျက်ရှိ၍ ၎င်း၏ အဆုံးကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မရောက်နိုင်၊ မသိမြင်နိုင်»။
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Fear ends for the virtuous when they attain the supreme, all-pervading reality; because it is limitless and everywhere, it cannot be bounded or exhausted by thought, and taking refuge in it removes the basis of fear.
A Brahmin speaker instructs the listener by describing the state of those who have realized the highest principle: they become fearless, and that principle is portrayed as omnipresent—above, below, and in every direction—without any reachable end.