Shloka 25
Dehānta (Cyavana) and Upapatti: Kāśyapa’s Questions and the Siddha’s Account of Death, Pain, and Karmic Re-embodiment
तैरेव न विजानाति प्राणानाहारसम्भवान् | तत्रैव कुरुते काये यः स जीव: सनातन:
taireva na vijānāti prāṇān āhāra-sambhavān | tatraiva kurute kāye yaḥ sa jīvaḥ sanātanaḥ ||
ရုပ်၊ အရသာ စသည့် အရာဝတ္ထုများကို ခံစားသည့် အင်္ဂါရပ်တူတူဖြင့်ပင် အစာမှ ဖြစ်ပေါ်၍ အစာဖြင့် ထောက်ပံ့ခံရသော အသက်လေ (ပရာဏ) ကို မသိမြင်နိုင်။ သို့သော် ဤကိုယ်အတွင်း၌ နေထိုင်ကာ လုပ်ဆောင်သူသည် ကိုယ်ကို သယ်ဆောင်နေသော အစဉ်တည်သော ဇီဝ (jīva) ဖြစ်၏။
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
Sense-organs engage with external objects, but they do not reveal the inner principle that animates the body. The verse distinguishes the nourishment-dependent prāṇas from the deeper, enduring agent within—the eternal jīva—encouraging inward discernment rather than mere sensory living.
A Siddha (perfected being) is instructing about the nature of embodied existence: how the self, while operating through senses, remains distinct from the bodily processes (like prāṇa supported by food) and should be recognized as the true inner doer within the body.