Shloka 23
शरीरं च जहात्येवं निरुच्छवासश्व दृश्यते । स निरूष्मा निरुच्छवासो नि:श्रीको हतचेतन:
śarīraṃ ca jahāty evaṃ nirucchvāsaś ca dṛśyate | sa nirūṣmā nirucchvāso niḥśrīko hatacetanaḥ ||
ဤသို့ဖြင့် သတ္တဝါသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်ခွာသွား၏။ ထိုအခါ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အသက်ရှုမရှိဘဲ လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်ရ၏။ အပူမရှိ၊ အသက်ရှုမရှိ၊ တောက်ပမှုမရှိ၊ သတိဉာဏ်လည်း ပျောက်ကွယ်သဖြင့်—အသက်မဲ့သော ရုပ်ပုံတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်၏။
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the distinction between the living principle and the body: when life departs, the body becomes breathless, cold, and devoid of consciousness and luster. This supports dharmic reflection—reducing attachment, pride, and grief rooted in mere physicality.
A Siddha describes the observable signs of death: the body is abandoned, breath ceases, warmth disappears, radiance fades, and consciousness is no longer present—presented as a contemplative instruction within the Ashvamedhika Parva.