Shloka 7
Kāma–Mamatā–Upadeśa
Discourse on Desire, Possessiveness, and Ritual Duty
अथवा वसतः: पार्थ वने वन्येन जीवत: । ममता यस्य द्रव्येषु मृत्योरास्ये स वर्तते
athavā vasataḥ pārtha vane vanyena jīvataḥ | mamatā yasya dravyeṣu mṛtyor āsye sa vartate ||
ထို့ပြင်၊ အို ပါရ္ထ! လူတစ်ယောက်သည် တောထဲတွင်နေ၍ တောသီးတောမြစ်တို့ဖြင့်သာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေသော်လည်း၊ ပစ္စည်းအရာဝတ္ထုတို့အပေါ် «ငါ့ဟာ» ဟူသော ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကို မလွှတ်နိုင်သေးလျှင်၊ ထိုသူသည် မရဏ၏ ပါးစပ်ထဲတွင်ပင် နေထိုင်နေပြီးသားဖြစ်သည်။ အပြင်ပန်းလှည့်လည်လွှတ်ခြင်းက မကယ်တင်နိုင်; အတွင်းစိတ်မကပ်ငြိခြင်းသာ ပျက်စီးခြင်းမှ ကာကွယ်သည်။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
External austerity—such as living in a forest on wild fruits and roots—does not by itself free a person. If possessiveness (mamatā) toward possessions persists, one remains spiritually endangered, described as being ‘in the mouth of Death’. True safety lies in inner non-attachment.
Vāyudeva addresses Arjuna (Pārtha) and warns him through a pointed example: even a forest-dweller living on minimal means can be bound by craving and ownership. The instruction shifts attention from outward lifestyle to inward attitude.