Shloka 18
Kāma–Mamatā–Upadeśa
Discourse on Desire, Possessiveness, and Ritual Duty
यो मां प्रयतते हन्तुं मोक्षमास्थाय पण्डित: । तस्य मोक्षरतिस्थस्य नृत्यामि च हसामि च । अवध्य: सर्वभूतानामहमेक: सनातन:
yo māṁ prayatate hantuṁ mokṣam āsthāya paṇḍitaḥ | tasya mokṣa-rati-sthasya nṛtyāmi ca hasāmi ca | avadhyaḥ sarva-bhūtānām aham ekaḥ sanātanaḥ ||
ပညာရှိတစ်ယောက်က မောက္ခကို အားကိုး၍ ငါ့ကို သတ်ဖျက်ရန် ကြိုးစားလျှင်၊ ထိုသူသည် မောက္ခအပေါ် စွဲလမ်းမှုတည်းဟူသော ချည်နှောင်မှုဖြင့်ပင် ချည်နှောင်ခံနေရ၏။ ထိုအရာကို မြင်သိသဖြင့် ငါသည် သူ့ကို ရယ်မောကာ၊ ဝမ်းမြောက်လွန်း၍ ကခုန်လည်း ကခုန်၏။ အကြောင်းမူကား သတ္တဝါအားလုံးအတွက် မသတ်နိုင်သူ၊ ထာဝရတည်မြဲသူမှာ ငါတစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်၏။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even a lofty aim like mokṣa can become a bondage when it turns into clinging or spiritual pride. True freedom requires non-attachment, not merely adopting the language or pursuit of liberation.
Vāyudeva declares that anyone who attempts to kill him—claiming a motive of liberation—is deluded, because that very fixation on mokṣa binds him. Vāyu, being divine and eternal, mocks the futility of such an attempt and proclaims his unslayable nature.