Shloka 41
Vyāsa’s Boon-Offer and Dhṛtarāṣṭra’s Remorse in the Forest Assembly (आश्रमवासिक पर्व, अध्याय ३६)
अहो धिगिति राजा तु विक्रुश्य भृशदु:खित:
aho dhig iti rājā tu vikruśya bhṛśa-duḥkhitaḥ
ဝိုင်ရှမ္ပာယန မိန့်တော်မူသည်– “အို… အရှက်တရားပဲ!” ဟု ဘုရင်သည် အော်ဟစ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ဝမ်းနည်းငိုကြွေး၏။ အလွန်အမင်းသော စိတ်ဒုက္ခက သူ့ကို ဖိစီးလွှမ်းမိုးခဲ့သည်။ ထိုစကားသည် အကျင့်သီလအရ မနှစ်မြို့မှုနှင့် ကိုယ်ကိုယ်တိုင် အပြစ်တင်ခြင်းကို ဖော်ပြကာ၊ ဝမ်းနည်းမှုက ဖြစ်ရပ်အပေါ် သဘောတရားဆိုင်ရာ စီရင်ချက်သို့ ပြောင်းလဲသည့် ခဏတစ်ခဏကို ထင်ဟပ်စေသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how profound suffering can awaken moral clarity: grief is not only emotional pain but also an ethical reckoning, expressed through self-condemnation (“dhik”) and lament (“aho”).
The narrator Vaiśampāyana reports that the king, struck by intense sorrow, cries out loudly, exclaiming “Alas! Shame!”—a dramatic moment of lamentation and inner turmoil.