Shloka 6
अध्याय ३३ — धृतराष्ट्रस्य कुशलप्रश्नाः तथा विदुरस्य योगसमाधिः
Chapter 33: Dhṛtarāṣṭra’s Welfare-Inquiries and Vidura’s Yogic Absorption
अनायासकृतं कर्म सत्य: श्रेष्ठ फलागम: । आत्मा चैशि: समायुक्त: सुखदुःखमुपाश्षुते
anāyāsakṛtaṃ karma satyaḥ śreṣṭha-phalāgamaḥ | ātmā ca īśiḥ samāyuktaḥ sukha-duḥkham upāśnute ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယန မိန့်တော်မူသည်– “အားထုတ်ခက်ခဲမှုမရှိဘဲ၊ ‘ငါက လုပ်သူ’ ဟူသော ကတ္တုတော်အဟင်္ကာ မပါဘဲ ပြုလုပ်သော ကံသည် အမှန်တကယ် မြင့်မြတ်သော အကျိုး—မုတ်ခ္ခသို့ ဦးတည်စေသော အကျိုး—ကို ပေးသည်။ သို့ရာတွင် ကိုယ်ခန္ဓာရှိ အတ္တသည် ‘ငါလုပ်သည်’ ဟူသော အယူနှင့် အားထုတ်ကာ လုပ်သော ကံတို့နှင့် ချည်နှောင်ခံရသဖြင့် သုခနှင့် ဒုက္ခ၏ အလှည့်ကျ အကျိုးကို ခံစားရသည်” ဟု။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts two modes of action: (1) action done without strain and without the ego of doership, which yields a ‘true’ and ‘superior’ fruit conducive to liberation; and (2) action done with possessive doership and self-assertive effort, which binds the self to the cycle of experiencing pleasure and pain as karmic results.
Vaiśampāyana continues a reflective, instruction-like passage in the Āśramavāsika context, emphasizing inner renunciation: the moral psychology of action, the bondage created by ‘I am the doer,’ and the freedom that comes from acting without egoistic appropriation.