Shloka 21
Āśramāgamanam — The Pāṇḍavas Arrive at Dhṛtarāṣṭra’s Hermitage
धृतराष्ट्रस्तु तान् सर्वान् पश्यन् दिव्येन चक्षुषा । मुमुदे भरतश्रेष्ठ प्रसादात् तस्य वै मुने:
dhṛtarāṣṭras tu tān sarvān paśyan divyena cakṣuṣā | mumude bharataśreṣṭha prasādāt tasya vai muneḥ ||
ထို့နောက် ဓೃತရာෂ္ဌရ မင်းသည် မိမိအား ပေးအပ်ထားသော ဒိဗ္ဗဒೃષ્ટိ (တန်ခိုးမြင်ကွင်း) ဖြင့် သူတို့အားလုံးကို မြင်လျှင်၊ အို ဘာရတတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ—ထိုမုနိ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်လေ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the power of a sage’s grace to grant inner clarity beyond physical limits: divine vision can momentarily heal grief and reveal a broader, more compassionate perspective, pointing to reconciliation and the softening of enmity in the post-war moral landscape.
Vaiśampāyana narrates that Dhṛtarāṣṭra, though physically blind, is enabled by a sage’s favor (traditionally Vyāsa) to see all his sons and kin with divine sight, and he rejoices upon beholding them.