Shloka 38
धृतराष्ट्रस्य पाण्डवेषु प्रीति-वृत्तान्तः | Dhṛtarāṣṭra’s Affectionate Disposition toward the Pāṇḍavas
उचितं नः कुले तात सर्वेषां भरतर्षभ । पुत्रेष्वैश्वर्यमाधाय वयसो<न्ते वनं नूप
ucitaṃ naḥ kule tāta sarveṣāṃ bharatarṣabha | putreṣv aiśvaryam ādhāya vayaso 'nte vanaṃ nūpa ||
ဓြတရာෂ္ဋြက ပြောသည်— “ချစ်သားရေ၊ ဘာရတတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူရေ၊ ဤသည်မှာ ငါတို့ မျိုးရိုး၌ သင့်လျော်သော အစဉ်အလာဖြစ်၏။ ငါတို့၏ မင်းများအားလုံးသည် အာဏာကို သားတို့ထံ အပ်နှံပြီးနောက် အသက်အရွယ်အဆုံး၌ တောသို့ ထွက်ခွာသင့်၏။ ဤသို့ နုတ်ဆုတ်ခြင်းသည် ဓမ္မကို ဂုဏ်ပြုရာဖြစ်သည်—တာဝန်ကို အချိန်မီ လွှဲပြောင်းခြင်း၊ အာဏာပေါ် အလွန်မကပ်ငြိခြင်းကို လျော့ချခြင်း၊ စိတ်ကို တပသနှင့် နောက်ဆုံးအကျိုးကောင်းသို့ လှည့်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။”
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
A ruler should relinquish power at the proper time—entrusting the kingdom to the next generation—and turn toward forest-discipline/renunciation, embodying detachment and the life-stage ideal (vānaprastha) as a fulfillment of dharma.
Dhṛtarāṣṭra justifies the decision to withdraw to the forest by appealing to ancestral royal custom: kings of their line, after installing their sons in sovereignty, leave worldly rule in old age and adopt forest-life.