Shloka 296
धृतराष्ट्रस्य पाण्डवेषु प्रीति-वृत्तान्तः | Dhṛtarāṣṭra’s Affectionate Disposition toward the Pāṇḍavas
भद्रं ते यादवीमातर्वचश्षेद॑ निबोध मे । अपने सुहृदोंसे ऐसा कहकर धृतराष्ट्र राजा युधिष्ठिससे बोले--“कुन्तीनन्दन! तुम्हारा कल्याण हो। तुम मेरी यह बात सुनो
bhadraṁ te yādavī-mātar vacaḥ śraddhā niboḍha me | apane suhṛdoṁ se aisā kahakara dhṛtarāṣṭra-rājā yudhiṣṭhir se बोले— “kuntī-nandana! tumhārā kalyāṇa ho. tum merī yaha bāta suno”
ဓြတရာෂ္ဋြက ပြောသည်– «ယာဒဝတို့၏ မိခင်ရေ၊ ကောင်းကျိုးမင်္ဂလာ ဖြစ်ပါစေ။ ငါ့စကားကို ယုံကြည်စိတ်ဖြင့် နားထောင်လော့»။ ထိုသို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူတို့ကိုလည်း ခေါ်ပြောပြီးနောက်၊ ဘုရင် ဓြတရာෂ္ဋြက ယုဓိဋ္ဌိရကို ပြောသည်– «ကွန်တီ၏သားရေ၊ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ရပါစေ။ ငါပြောမည့်စကားကို နားထောင်လော့»။
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds ethical communication: an elder begins counsel with blessings and respectful address, urging attentive listening. It models how admonition or guidance should be offered—without hostility, with goodwill (bhadra/kalyāṇa) and a call to careful understanding (niboḍha/śṛṇu).
In the Āśramavāsika context, Dhṛtarāṣṭra prepares to speak formally. He first addresses a revered woman connected with the Yādavas, then turns to Yudhiṣṭhira, blessing him and asking him to listen—signaling the start of an important statement or instruction.