Shloka 25
धृतराष्ट्रस्य पाण्डवेषु प्रीति-वृत्तान्तः | Dhṛtarāṣṭra’s Affectionate Disposition toward the Pāṇḍavas
चतुर्थे नियते काले कदाचिदपि चाष्टमे
caturthe niyate kāle kadācid api cāṣṭame, kevalaṃ bubhukṣāgninivṛttyai alpaṃ āhāraṃ karomi; etan mama niyamaṃ kevalaṃ gāndhārī devī jānāti, anye tu sarve manyante yathāhaṃ pratidinaṃ pūrṇa-bhojanaṃ karomi.
ဓృతရာෂ္ဋြက ပြောသည်– «တခါတရံ ငါသည် သတ်မှတ်ထားသော စတုတ္ထအချိန်ကာလတွင်သာ အစာယူပြီး၊ တခါတရံ အဋ္ဌမအချိန်ကာလတွင်သာ ယူသည်—ဆာလောင်မှု၏ မီးကိုသာ ငြိမ်းစေရန် အနည်းငယ်သာ စားသည်။ ငါ၏ ဤစည်းကမ်းကို မဟာမိဖုရား ဂန္ဓာရီသာ သိသည်; အခြားသူအားလုံးက ငါသည် နေ့တိုင်း အပြည့်အဝ စားသောက်သည်ဟု ထင်ကြသည်»။
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tapas through regulated restraint: food is taken only to sustain life, not for indulgence. It also raises an ethical nuance—inner discipline may be private, yet concealment from others can create a gap between appearance and reality.
In the Āśramavāsika setting, Dhṛtarāṣṭra describes his austere routine: he eats only occasionally and in small quantity to quiet hunger. He notes that only Gāndhārī is aware of this vow, while others assume he eats normally each day.