Shloka 34
अश्रमवासिनां विषादः — Lament in Hastināpura after the Elders’ Forest Withdrawal
न शान्तिमधिगच्छामि दुःखशोकसमाहत: । इति मे चिन्तयानस्य पित: शान्तिर्न विद्यते
na śāntim adhigacchāmi duḥkhaśokasamāhataḥ | iti me cintayānasya pitaḥ śāntir na vidyate ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– «ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းတို့က ငါ့ကို ဖိနှိပ်သဖြင့် ငါသည် အေးချမ်းမှု မရနိုင်။ ဤအကြောင်းအရာများကို စိတ်ထဲတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ စဉ်းစားနေသရွေ့၊ အဖေတော်၊ ငါ့အတွက် အေးချမ်းမှု မရှိ»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Unprocessed grief and obsessive recollection of painful events obstruct inner peace; the verse highlights the ethical-psychological need for steadiness of mind and a dharmic way of working through sorrow rather than being consumed by it.
The speaker reports a state of intense mental suffering: overwhelmed by duḥkha and śoka, he cannot find śānti, and confesses to his father that constant brooding over these thoughts prevents any calm.