Shloka 303
अश्रमवासिनां विषादः — Lament in Hastināpura after the Elders’ Forest Withdrawal
तथैव पुत्रपौत्राणां मम ये निहता युधि । “ब्रह्मन्! जो मित्रके लिये युद्धमें मारे गये उन राजाओंकी क्या गति हुई होगी? तथा जो रणभूमिमें वीरगतिको प्राप्त हुए हैं
tathaiva putrapautrāṇāṁ mama ye nihatā yudhi |
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်– «ထို့အတူ စစ်မြေပြင်၌ သတ်ဖြတ်ခံရသော ငါ့သားများနှင့် မြေးများသည် မည်သို့သော ကံကြမ္မာကို ရရှိကြသနည်း။ ဘြဟ္မဏာရေ—မိတ်ဆွေအတွက် စစ်ပွဲ၌ ကျဆုံးသွားသော မင်းများ၏ အဆုံးအဖြတ်သည် မည်သို့နည်း။ ထို့ပြင် ရန်မြေပြင်၌ သူရဲကောင်းသေခြင်းကို ရရှိခဲ့သော ငါ့သားမြေးတို့သည် မည်သို့သော လမ်းခရီးကို ရောက်ကြသနည်း»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharmic and ethical inquiry: how to understand the spiritual consequence (gati) of death in war—especially for those who fought and died as kṣatriyas. It highlights the tension between duty-bound violence and the longing to know whether such deaths lead to merit, purification, or a higher realm.
In the Āśramavāsika context, the speaker (as narrated by Vaiśampāyana) voices a grief-filled question about the posthumous destiny of close kin—sons and grandsons—who were killed in the great war, seeking clarity about their fate beyond death.