Shloka 10
नारदेन धृतराष्ट्रगतिवर्णनम् | Nārada’s Account of Dhṛtarāṣṭra’s Future Course
कच्चित् ते न च मोहो5स्ति वनवासेन भारत । स्ववशे वन्यमन्नं वा उपवासोडपि वा भवेत्
kaccit te na ca moho 'sti vanavāsena bhārata | svavaśe vanyam annaṃ vā upavāso 'pi vā bhavet ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– «အို ဘာရတ၊ ငါ့ကို ပြောပါ။ တောတွင်းနေထိုင်ခြင်းကြောင့် သင်၏စိတ်၌ မောဟ သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု မဖြစ်လာသေးသလော။ တောတွင်းပေါက်ဖွားသော အစာကို သင်ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အစာရှောင်ရသည်ဖြစ်စေ—ဤတောနေထိုင်မှုက သင်၏စိတ်ကို မလှုပ်ရှားစေသလော။»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse tests inner steadiness: true dharma in hardship is maintaining clarity and self-mastery, whether one has adequate forest food or must accept fasting without mental collapse or delusion.
Vaiśampāyana poses a welfare-question to a ‘Bhārata’ figure living in forest conditions, asking whether the constraints of vanavāsa—uncertain food supply and possible fasting—have caused confusion or discouragement.