Shloka 9
कुन्तीनिवर्तनप्रयत्नः तथा वननिवासप्रारम्भः
Attempt to Dissuade Kuntī; Commencement of Forest Residence
इयं पुनः पद्मदलायताक्षी मध्यं वय: किंचिदिव स्पृशन्ती । नीलोत्पलाभा सुरदेवतेव कृष्णा स्थिता मूर्तिमतीव लक्ष्मी:
iyaṃ punaḥ padma-dalāyatākṣī madhyaṃ vayaḥ kiñcid iva spṛśantī | nīlotpalābhā sura-devateva kṛṣṇā sthitā mūrtimatīva lakṣmīḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «ဤမိန်းမသည် ထပ်မံ၍ ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးကျယ်ဝန်းပြီး၊ ယောဝနအလယ်ခေတ်ကို မကြာသေးမီက ထိတွေ့သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ အပြာရေကြာပန်းကဲ့သို့ မည်းညိုရောင်တောက်ပ၍၊ နတ်တို့၏ နတ်မဟာဒေဝီကဲ့သို့ မြင်ရသည်။ ကೃṣṇā သည် လက္ခမီဒေဝီက ကိုယ်ထည်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာသကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses the imagery of Lakṣmī and lotus-like beauty to signal auspiciousness joined to dignity. In the Ashramavāsika setting—where loss and withdrawal from power dominate—it subtly teaches that true ‘śrī’ (splendor/fortune) is not mere luxury but a moral radiance that should accompany dharma and steadfast character.
Sañjaya is describing Kṛṣṇā (Draupadī) in elevated poetic terms—her eyes, complexion, and presence—presenting her as goddess-like and Lakṣmī embodied. The description functions to highlight her stature and the reverence she commands within the unfolding events of the parva.