Shloka 206
धृतराष्ट्र-सत्कारः तथा श्राद्ध-दाने नियमनम् | Honoring Dhṛtarāṣṭra and Regulating Śrāddha-Gifts
अन्वतप्यत संस्मृत्य पुत्र॑ तं मन्दचेतसम् । उनके उस बर्तावसे राजा धृतराष्ट्र सदा प्रसन्न रहते और अपने उस मन्दबुद्धि दुर्योधनको याद करके पछताया करते थे
anvatapyata saṁsmṛtya putraṁ taṁ mandacetasam |
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– ဉာဏ်မတောက်ပသော သားကို သတိရတိုင်း မင်းဓြတရာရှ္ဋြသည် နောင်တနှင့် ပူဆွေးခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ သို့ရာတွင် ထိုသား၏ အပြုအမူကြောင့် မင်းသည် မကြာခဏ စိတ်ချမ်းသာနေတတ်ပြီး၊ နောက်တဖန် မိမိ၏ လမ်းမှားသွားသော ဒုရ္ယောဓနကို ပြန်လည်သတိရသည့်အခါ ထပ်မံနောင်တရလေ၏—မိဘမေတ္တာကို မျက်ကန်းလိုက်လျောခြင်းနှင့် အလွန်အကျွံ ချီးမြှောက်ခြင်းတို့၏ သီလကုန်ကျစရိတ်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Unchecked attachment—especially a parent’s indulgence toward a morally misguided child—can cloud judgment and lead to lasting remorse. Pleasure taken in wrongful conduct eventually turns into grief when its consequences are remembered.
Vaiśaṁpāyana describes Dhṛtarāṣṭra’s inner conflict: he recalls his son Duryodhana and feels repentance, even though he had often been pleased by that son’s behavior. The verse highlights Dhṛtarāṣṭra’s oscillation between satisfaction and regret.