Shloka 3
अध्याय १५ (Āśramavāsika-parva): धृतराष्ट्रस्य वनवासानुज्ञायाचनम् — Dhṛtarāṣṭra’s renewed plea for consent to forest-dwelling
स वर्द्धमानद्वारेण निर्ययौ गजसाह्दयात् । विसर्जयामास च तं जनौघं स मुहुर्मुहु:
sa varddhamāna-dvāreṇa niryayau gaja-sāhvayāt | visarjayāmāsa ca taṃ janaughaṃ sa muhur muhuḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက မိန့်တော်မူသည်– ဓြတရာෂ္ဌရမင်းသည် ဟတ္တိနာပူရ—ဂဇသာဟ္ဝယဟုလည်း ခေါ်သော မြို့—မှ ဝဍ္ဍမာန အမည်ရှိ တံခါးပေါက်ဖြင့် ထွက်ခွာ하였다။ မြို့ပြင်သို့ ရောက်သောအခါ၊ သူနှင့်အတူလိုက်ပါလာသော လူအုပ်ကြီးကို မကြာခဏ အလေးအနက် တောင်းပန်ကာ ပြန်လွှတ်၍ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ခိုင်း하였다။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights vairāgya (detachment): a ruler preparing for the forest-life deliberately reduces public dependence and ceremonial accompaniment, signaling an ethical shift from worldly authority to self-restraint and inner discipline.
Dhṛtarāṣṭra exits Hastināpura through the Vardhamāna Gate and repeatedly sends back the large crowd that follows him, indicating his resolve to depart quietly and proceed toward an ascetic stage of life.