Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 52
Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
आख्यानं य इदं युक्त: पठेत् पर्वणि पर्वणि । न मूर्ख जनयेत् पुत्र॑ न भवेच्च निराकृति:
ākhyānaṃ ya idaṃ yuktaḥ paṭhet parvaṇi parvaṇi | na mūrkhaṃ janayet putraṃ na bhavec ca nirākṛtiḥ ||
အဂස්တျာက မိန့်ကြားသည်—စည်းကမ်းတကျ အာရုံစိုက်၍ ပရဝ (parva) တစ်ပုဒ်ပြီးတစ်ပုဒ် သင့်လျော်သောအခါတိုင်း ဤသန့်ရှင်းသော အာখ্যာန်ကို ဖတ်ရွတ်သူသည် မိုက်မဲသော သားကို မမွေးဖွားရ၊ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ကိုယ်အင်္ဂါချို့တဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် ရည်မှန်းချက်ပျက်ကွက်ခြင်း မဖြစ်ရ။
अगस्त्य उवाच
Educational Q&A
Steady, disciplined recitation of a dharmic narrative is presented as a transformative practice: it cultivates clarity and auspiciousness, leading to worthy offspring and a life free from bodily deficiency or thwarted aims.
Agastya concludes or endorses the value of the preceding sacred account by stating its phala-śruti (promise of results): one who recites it regularly and with focused mind gains tangible and moral benefits.