Shloka 59
Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
अथापश्यन् सुपीनांसपाणिपादमुखोदरम् । परिव्रजन्तं स्थूलांगं परिव्राजं शुना सह
athāpaśyan supīnān sa-pāṇi-pāda-mukha-udaram | parivrajantaṁ sthūlāṅgaṁ parivrājaṁ śunā saha ||
ဘိဿမက ပြောသည်– ထို့နောက် ရသေ့ကြီးများသည် ခွေးတစ်ကောင်နှင့်အတူ ဟိုဒီလှည့်လည်နေသော သံဃာသမားတစ်ဦးကို တွေ့မြင်ကြ၏။ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် အလွန်ဝဝတုတ်တုတ်ဖြစ်ပြီး ပခုံး၊ လက်၊ ခြေ၊ မျက်နှာ၊ ဝမ်းဗိုက်နှင့် အခြားအင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများအားလုံးသည် လှပ၍ အချိုးကျကောင်းမွန်လေ၏။ ဤမြင်ကွင်းသည် ဓမ္မအရ ဆန့်ကျင်မှုတစ်ရပ်ကို ထူထောင်သည်– အပြင်ပန်းအလျှော့အတင်း၏ အမှတ်အသားများနှင့် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး၏ လှပမှုသာဖြင့် အတွင်းစည်းကမ်းကို အတည်မပြုနိုင်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် တပသ်ဘဝ၌ စစ်မှန်သော ဓမ္မသည် မည်သည်နည်းဟု စိစစ်ရန် ဖိတ်ခေါ်လေ၏။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse prepares an ethical lesson: external markers—such as the status of a renunciant or a pleasing, well-formed body—are not sufficient evidence of inner restraint and dharma. True righteousness is assessed by conduct, discipline, and intention rather than appearance.
A group of sages notice a wandering mendicant moving about with a dog. He is described as stout yet well-proportioned in all limbs. This descriptive moment introduces a character whose later actions or examination will clarify the standards of genuine renunciation.