Shloka 57
Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
सा तथेति प्रतिश्रुत्य यातुधानी स्वरूपिणी । जगाम तद् वन यत्र विचेरुस्ते महर्षय:,राजाकी यह आज्ञा पाकर यातुधानीने “तथास्तु” कहकर इसे स्वीकार किया और जहाँ वे महर्षि विचरा करते थे, उस वनमें चली गयी
sā tatheti pratiśrutya yātudhānī svarūpiṇī | jagāma tad vana yatra vicerus te maharṣayaḥ ||
ဘိဿမက ပြောသည်– “ ‘အဲဒီလိုပဲ’ ဟု ကတိပြုလိုက်ပြီးနောက်၊ စိတ်ကြိုက်ရုပ်သဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲနိုင်သော ယာတုဓာနီသည် မဟာရ္ဓိရှိသော ရှင်ရသေ့ကြီးများ လှည့်လည်နေကျ တောအုပ်သို့ သွားလေ၏။ ဤဖြစ်ရပ်သည် ကတိစကားတစ်ခွန်းက လုပ်ရပ်ကို လှုံ့ဆော်စေသကဲ့သို့၊ ရသေ့တို့၏ လောကထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော စိတ်ရည်ရွယ်ချက်သည် ဓမ္မအရ စိစစ်ခြင်းနှင့် အကျိုးဆက်ကို မလွဲမသွေ ခံယူရမည်ကို ဖော်ပြသည်။”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of a promise (pratiśruti): once assent is given—“tathā”—one is bound to act, and actions directed toward the realm of sages are especially subject to dharmic evaluation and resultant consequences.
A shape-shifting yātudhānī agrees to an instruction/request (“tathā iti”) and proceeds to the forest where great sages customarily roam, setting up the next development involving the ascetics’ domain.