Shloka 137
Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
वृषादर्भिप्रयुक्तैषा निहता मे तपोधना: । दुष्टा हिंस्थादियं पापा युष्मान् प्रत्यग्निसम्भवा
vṛṣādarbhiprayuktaiṣā nihatā me tapodhanāḥ | duṣṭā hiṃsthād iyaṃ pāpā yuṣmān pratyagnisambhavā ||
Śunaḥsakha က ပြောသည်– «မီးမှ မွေးဖွားလာသော ဤမကောင်းသော မိန်းမသည် နွားထီးနှင့် ဒರ್ಭမြက်ကို ငါ့အပေါ် သုံးစွဲကာ ငါ၏ တပဿဓန—ခက်ခဲစွာ ရရှိထားသော ကုသိုလ်သီလအကျိုး—ကို ဖျက်ဆီးသတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ရက်စက်၍ အပြစ်ကြီးသူ ဖြစ်၏။ ငါ့ကို ထိခိုက်စေခဲ့ပြီး သူမ၏ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်သည် သင်တို့အပေါ်သို့လည်း ဦးတည်နေသည်»။
शुन:सख उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical gravity of harming ascetic merit (tapas) through malicious or ritualized means: spiritual wealth is portrayed as precious, and its destruction is condemned as wickedness (duṣṭatā, pāpatā), inviting moral accountability.
Śunaḥsakha laments that a fire-born woman has ruined his accumulated tapas, allegedly using a bull and darbha grass as instruments. He denounces her as sinful and warns that her hostility is directed toward the listeners as well.