Shloka 123
Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
उदपानप्लवे ग्रामे ब्राह्मणो वृषलीपति: । तस्य सालोक््यतां यातु बिसस्तैन्यं करोति यः
udapānaplave grāme brāhmaṇo vṛṣalīpatiḥ | tasya sālokyatāṃ yātu bisastainyaṃ karoti yaḥ ||
ဂေါတမ မိန့်တော်မူသည်– «တစ်ရွာလုံးက ရေကို တစ်တွင်းတည်းမှ ဆွဲယူသောက်သုံးကြသော ရွာ၌၊ ရှူဒြာ (Śūdra) မိန်းမနှင့် အတူနေထိုင်သော ဗြာဟ္မဏ တစ်ဦးရှိ၏။ ကြာတံအမျှင် (mṛṇāla/bisa) ကို ခိုးယူသူသည် ထိုဗြာဟ္မဏ ရောက်သည့် လောကသို့ပင် ရောက်ပါစေ။ ဤကဗျာသည် သေးငယ်သကဲ့သို့ မြင်ရသော ခိုးယူမှုတောင် ဓမ္မကျဆုံးမှုဖြစ်၍ မသင့်လျော်သော ကာမကျင့်ဝတ်ကြောင့် လူမှု-သီလကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖောက်သော ဗြာဟ္မဏ၏ အဆုံးလောကနှင့် တန်းတူစေသည်ဟု ဖော်ပြသည်»။
गौतम उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that even small acts of theft carry serious moral weight, and that unethical conduct—whether stealing or violating prescribed social-ethical restraints—shapes one’s karmic destiny; the thief is said to reach the same posthumous realm as a Brahmin who cohabits with a Śūdra woman.
Gautama is giving a pointed ethical comparison: he describes a Brahmin in a village who lives with a Śūdra woman, then declares that a person who steals lotus-stalks should attain the same ‘world’ as that Brahmin—using equivalence of outcome to warn against moral lapses.