Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 756
Pitṛ-śrāddha-haviḥ-phala-nirdeśa
Offerings for Ancestors and Their Stated Results
व्यादीपयंस्तेजसा च त्रैलोक्यं सचराचरम् । वह बालक अपने तेजसे चराचर प्राणियोंको प्रकाशित करता हुआ पर्वतों, नदियों और झरनोंकी ओर दौड़ने लगा था
vyādīpayaṁs tejasā ca trailokyaṁ sacarācaram |
ဘိဿမက ပြောသည်– «မိမိ၏ တေဇောဓာတ်အလင်းဖြင့် လောကသုံးပါးတစ်လုံးလုံးကို—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာအားလုံးကို—တောက်ပစေ၍၊ တေဇောအာနုဘော်ဖြင့် မီးလောင်သကဲ့သို့ ထွန်းလင်းနေသော ကလေးသည် တောင်တန်းများ၊ မြစ်များနှင့် ရေတံခွန်များသို့ ပြေးလွှားသွားလေ၏»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the potency of tejas (spiritual radiance born of inner power/tapas): when it is great, it is not merely personal but cosmic in effect, touching all beings—moving and unmoving—thereby reminding the listener that inner discipline and virtue can have far-reaching influence.
Bhishma describes a wondrous child whose radiance illuminates the three worlds; the boy, shining intensely, runs toward natural landscapes—mountains, rivers, and waterfalls—emphasizing his extraordinary, almost divine presence.