Shloka 32
Pitṛ-śrāddha-haviḥ-phala-nirdeśa
Offerings for Ancestors and Their Stated Results
बिलवासं गतांश्रैव निराहारानचेतस: । गतासूनपि संशुष्कान् भूमि: संधारयिष्यति
bilavāsaṃ gatāṃś caiva nirāhārān acetasaḥ | gatāsūn api saṃśuṣkān bhūmiḥ saṃdhārayiṣyati ||
ဘီရှ္မက ဆိုသည်– အပေါက်အုံ၊ ဂူအတွင်းသို့ သွားနေထိုင်ကြသူများ—အစာမရှိ၊ သတိမဲ့—ဟုတ်ကဲ့၊ အသက်ကင်းပြီး ခြောက်သွေ့သွားသော ကိုယ်ခန္ဓာများကိုပင် မြေကြီးသည် ထမ်းပိုးထိန်းထားနိုင်၏။ ထို့ကြောင့် မကပ်မငြိစိတ်ကို ဖော်ထုတ်လိုသည်—လောကသည် အင်အားမဲ့၍ စွန့်ပစ်ခံရသောအရာကိုပင် ဆက်လက်ထမ်းပိုးနေသဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာ သို့မဟုတ် ရှင်သန်ခြင်းကို အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုးဟု မကပ်မငြိစေဘဲ အမှန်တကယ် ထောက်တည်ပေးသောအရာ—ဓမ္မနှင့် မှန်ကန်သော နားလည်မှု—ကို ရှာဖွေရမည်။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse stresses impermanence and non-attachment: even lifeless, dried bodies are borne by the earth, so one should not treat the body or mere physical endurance as the ultimate aim; instead, one should pursue dharma and inner clarity.
Bhīṣma, in his instruction to the listener in the Anuśāsana Parva, uses a stark image—ascetics or abandoned beings in caves, starving and senseless, even dead—to underline how the world continues regardless, reinforcing a teaching on renunciation and right priorities.