Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 125
Pitṛ-śrāddha-haviḥ-phala-nirdeśa
Offerings for Ancestors and Their Stated Results
पितामहस्त्वपत्यं वै कविं जग्राह तत्त्ववित् | तदा स वारुण: ख्यातो भृगुः प्रसव कर्मवित्
pitāmahastv apatyaṃ vai kaviṃ jagrāha tattvavit | tadā sa vāruṇaḥ khyāto bhṛguḥ prasava-karmavit ||
ဝသိဋ္ဌက ပြောသည်—“အမှန်တရားကို သိမြင်သော ပိတာမဟာသည် ကဝိ (Kavi) ကို မိမိ၏ သားအဖြစ် လက်ခံတော်မူ၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ မျိုးဆက်ပွားပွားရေး၏ တာဝန်နှင့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို သိကျွမ်းသော ဗೃဂုသည် ‘ဝါရုဏ’ (Vāruṇa) ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျော်ကြားလာ၏။”
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
The verse frames progeny and lineage as a dharmic responsibility: true knowledge (tattva) and the correct understanding of generation and continuity (prasava-karma) sustain the ordered expansion of creation and tradition.
Vasiṣṭha recounts a cosmogonic/lineage episode: the Grandsire (Brahmā) accepts Kavi as an offspring, and Bhṛgu becomes known by the epithet Vāruṇa, highlighting how sages are identified through lineage and functional roles in creation.