Shloka 39
Suvarṇa-dāna: Kārttikeya’s Origin and the Defeat of Tāraka (सुवर्णदान-प्रसङ्गे कार्त्तिकेय-उत्पत्ति तथा तारकवधः)
मनसा चिन्तिता भोगास्त्वया वै दिव्यमानुषा: । यच्च स्वर्गे सुखं देवि तत् ते सम्पत्स्यते शुभे
manasā cintitā bhogās tvayā vai divya-mānuṣāḥ | yac ca svarge sukhaṃ devi tat te sampatsyate śubhe ||
«ဒေဝီ၊ မင်္ဂလာရှိသူရေ။ သင်၏ စိတ်၌ တွေးတောမိသော ဒေဝလောကဆိုင်ရာ သို့မဟုတ် လူလောကဆိုင်ရာ အပျော်အပါးတို့နှင့်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိသမျှသော ချမ်းသာသုခတို့သည် အားလုံး သင့်ထံသို့ အလိုအလျောက် ရောက်လာကာ အစဉ်မပြတ် သင်ရရှိလိမ့်မည်»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the efficacy of merit and blessing: for the addressed goddess-like lady, desired enjoyments—divine or human—and even heavenly happiness are said to arise spontaneously. It highlights a dharmic ideal that inner intention (mental contemplation) aligned with virtue can bear fruit without struggle.
Bhishma is speaking and addressing a ‘Devi/Śubhe’ (a revered lady) with a benediction-like assurance: whatever pleasures she mentally wishes for, along with the joys of heaven, will naturally accrue to her.