Shloka 16
Suvarṇa-janma and Dakṣiṇā-Māhātmya
Origin and Supremacy of Gold as Ritual Fee
गुणवचनसमुच्चयैकदेशो नृवर मयैष गवां प्रकीर्तितस्ते । न च परमिह दानमस्ति गोभ्यो भवति न चापि परायणं तथान्यत्
guṇavacanasamuccayaikadeśo nṛvara mayaiva eṣa gavāṁ prakīrtitas te | na ca param iha dānam asti gobhyo bhavati na cāpi parāyaṇaṁ tathā anyat ||
ဝသိဋ္ဌက ပြောသည်– «အို မင်းမြတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော မင်းကြီး၊ နွားတို့၏ ဂုဏ်ရည်ကို ချီးမွမ်းထားသော စာစုကြီးထဲမှ အစိတ်အပိုင်းသေးငယ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုသာ ငါ သင့်အား ပြောပြခဲ့သည်—အညွှန်းသဘောမျှသာ။ ဤလောက၌ နွားလှူဒါန်းခြင်းထက် မြင့်မြတ်သော ဒါနမရှိ၊ ထို့အတူ နွားတို့နှင့် တူညီသော အားကိုးရာလည်း မရှိ»။
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
The verse elevates go-dāna (the gifting of cows) as the highest form of charity and presents cows as an unmatched source of support/refuge, framing this as a dharmic and ethically superior act.
Vasiṣṭha addresses a king, explaining that he has only offered a brief sample of the traditional praises of cows, and then emphasizes their exceptional status by declaring cow-gifting the greatest donation and cows an incomparable refuge.