Shloka 43
Pānīya-dāna and Anna-dāna: The Primacy of Life-Sustaining Gifts (पानीयदान-प्रशंसा / अन्नदान-प्रशंसा)
भीष्म उवाच नारदेनैवमुक्तो5हमदामन्नं सदा नृप । अनसूयुस्त्वमप्यन्नं तस्माद् देहि गतज्वर:
bhīṣma uvāca nāradenaivam ukto ’ham adām annaṃ sadā nṛpa | anasūyus tvam apy annaṃ tasmād dehi gata-jvaraḥ ||
ဘိဿမက ပြော၏—“မင်းကြီး၊ နာရဒက အစာပေးကမ်းခြင်း၏ မဟာတန်ခိုးကို ဤသို့ ငါ့အား သင်ကြားပြောကြားသည့်အခါမှစ၍ ငါသည် အစာကို အမြဲတမ်း လှူဒါန်းလာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သင်လည်း မနာလိုမှုနှင့် အပြစ်ရှာစိတ်ကို စွန့်လွှတ်၍ အစာလှူကို အစဉ်ပြုလေ; သင်၏ စိတ်ပူပန်မှုအဖျားသည် ပျောက်ကင်းပါစေ”။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Food-giving (anna-dāna) is upheld as a powerful dharmic act; one should give without envy or fault-finding, and such generosity alleviates inner ‘fever’—distress and agitation.
Bhishma recalls that Narada taught him the greatness of donating food; he adopted the practice continually and now urges the king to do the same, abandoning jealousy and negativity.