Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 21
Adhyāya 60: Dāna vs. Yajña—Royal Giving, Protection, and Karmic Share
सान्त्वद: सर्वभूतानां सर्वशोकैर्विमुच्यते । देवशुश्रूषया राज्यं दिव्यं रूपं नियच्छति
sāntvadaḥ sarvabhūtānāṁ sarvaśokair vimucyate | devaśuśrūṣayā rājyaṁ divyaṁ rūpaṁ niyacchati ||
သတ္တဝါအပေါင်းတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးသူသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။ ထို့ပြင် နတ်တို့ကို သဒ္ဓါဖြင့် ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်ခြင်းကြောင့် အုပ်စိုးမှုနှင့် တောက်ပသော ဒေဝရူပ (နတ်သဏ္ဌာန်) ကို ရရှိ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that consoling others is itself a dharmic act that dissolves one’s own grief, and that reverent service to the divine yields elevated fruits—both worldly (sovereignty) and transcendent (a divine form).
Vaiśampāyana, as narrator, states a general dharma-principle within Anuśāsana Parva’s instruction: ethical conduct expressed as compassionate reassurance and devotional service leads to freedom from sorrow and to auspicious rewards.