Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 12
Adhyāya 60: Dāna vs. Yajña—Royal Giving, Protection, and Karmic Share
“अहिंसाका फल है रूप और दीक्षाका फल है उत्तम कुलमें जन्म। फल-मूल खाकर रहनेवालोंको राज्य और पत्ता चबाकर तप करनेवालोंको स्वर्गलोककी प्राप्ति होती है ।।
payo-bhakṣo divaṃ yāti dānena draviṇādhikaḥ | guru-śuśrūṣayā vidyā nitya-śrāddhena santatiḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယန မိန့်ကြားသည်– «နို့ကိုသာ အာဟာရအဖြစ် နေထိုင်သူသည် ကောင်းကင်သို့ ရောက်၏။ လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် ဥစ္စာဓန ပိုမိုကြွယ်ဝလာ၏။ ဆရာကို ရိုသေစွာ ဝန်ဆောင်ခြင်းဖြင့် စစ်မှန်သော ပညာကို ရ၏။ ဘိုးဘွားတို့အတွက် śrāddha ကို နေ့စဉ်ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သားသမီးအဆက်အနွယ်ကို ရ၏»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents a compact doctrine of karmic results: austerity through regulated living (here, subsisting on milk) is linked with heavenly attainment; generosity is said to expand one’s prosperity; humble service to one’s teacher yields learning; and regular performance of śrāddha supports continuity of the family line through progeny.
In Anuśāsana Parva’s instruction-focused setting, Vaiśampāyana reports a didactic statement listing the ‘fruits’ (phala) of specific dharmic practices—dietary restraint, charity, service to the guru, and daily śrāddha—framing them as practical ethical-religious disciplines with corresponding outcomes.