Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 15
Dāna-Śreṣṭhatā: Abhaya, Anugraha, and the Ethics of Honoring the Worthy (दानश्रेष्ठता: अभय-अनुग्रह-विप्रपूजा)
नच ते दुष्कृतं किंचिदहमासादयं गृहे । तेन जीवसि राजर्षे न भवेथास्त्वमन्यथा
na ca te duṣkṛtaṃ kiñcid aham āsādayaṃ gṛhe | tena jīvasi rājarṣe na bhavethās tvam anyathā bhūpāla ||
ချျဝနက ပြော၏—«သင်၏ အိမ်တော်၌ သင်၏ အပြစ်အနာအဆာတစ်စုံတစ်ရာ၊ အနည်းငယ်မျှပင် ငါ မတွေ့ရ။ ထို့ကြောင့်ပင် ရာဇရ္ဓိ အို၊ သင်သည် အသက်ရှင်နေသေး၏။ မဟုတ်လျှင် မြေကိုကာကွယ်သူ အို၊ သင်သည် ယခုကဲ့သို့ မတည်မြဲနိုင်ဘဲ သင်၏ အဆင့်အတန်းသည် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်»။
च्यवन उवाच
Educational Q&A
A ruler’s legitimacy and even survival are portrayed as resting on moral integrity: when no wrongdoing (duṣkṛta) can be found in his conduct and household, he is protected; otherwise, loss of status and life follows. The verse underscores accountability and the ethical scrutiny expected of kings.
The sage Cyavana addresses a king (honored as a rājarṣi), stating that despite staying in the king’s house and observing closely, he has found no fault. Therefore the king remains alive and established; had there been wrongdoing, the consequences would have been ruinous.