Shloka 43
अध्याय ५६ — च्यवन–कुशिकसंवादः
Cyavana–Kuśika Dialogue on Lineage, Conflict, and Transmission
वेपमानौ निराहारौ पञ्चाशद्रात्रकर्षितौ । कथंचिदूहतुर्वीरी दम्पती तं रथोत्तमम्
vepamānau nirāhārau pañcāśad-rātra-karśitau | kathaṃcid ūhatur vīrī dampatī taṃ rathottamam ||
ဘိဿမက ဆိုသည်– «ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း တုန်ယင်လျက်၊ အစာမစားဘဲ နေခဲ့ရ၍၊ ညငါးဆယ်ကြာ ပိန်လှုပ်သွားသော ထိုသူရဲကောင်း မောင်နှံနှစ်ဦးသည် မည်သို့မဆို သတ္တိကို စုစည်းကာ အလွန်ကြိုးစား၍ ထိုအကောင်းဆုံး ရထားကို သယ်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်သွားခဲ့ကြသည်»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness in duty under extreme hardship: even when weakened by prolonged fasting and physical trembling, one should not abandon a righteous task. It serves as an ethical exemplum of endurance (titikṣā) and resolve aligned with dharma.
Bhishma describes a husband and wife who, after fifty nights without food, have become emaciated and are trembling; nevertheless, they bravely manage—somehow—to carry or drag an excellent chariot, emphasizing their extraordinary perseverance.