Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 216
Devaśarmā–Vipula Dialogue on Ahorātra–Ṛtu as Moral Witnesses (अनुशासन पर्व, अध्याय ४३)
आहृय दयितं शिष्यं विपुलं प्राह भार्गवम् । फिर उन महा तपस्वीने मन-ही-मन उसकी रक्षाका उपाय सोचकर अपने प्रिय शिष्य भगुवंशी विपुलको बुलाकर कहा--
āhṛya dayitaṃ śiṣyaṃ vipulaṃ prāha bhārgavam |
ဘိဿမက ပြောသည်– ချစ်ခင်ရသော တပည့် ဝိပုလကို ခေါ်ယူပြီးနောက် ဘာရ္ဂဝ မဟာတပသီသည် သူ့အား မိန့်ကြား하였다။ အရေးကြီးသည့်အရာကို မည်သို့ကာကွယ်ရမည်ကို စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားကာ၊ ချစ်မြတ်နိုးသော တပည့်ကို ခေါ်၍ ပြောဆိုသဖြင့်—အလျင်အမြန်မဟုတ်ဘဲ ဓမ္မအညွှန်းဖြင့် စနစ်တကျ ကာကွယ်ရေးကို စတင်စေ하였다။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights prudent, dharma-aligned action: when facing a potential threat, a wise person first reflects and then entrusts responsibility to a capable, trusted disciple, emphasizing foresight, restraint, and ethical protection rather than impulsive reaction.
A Bhārgava ascetic, after thinking privately about a means of protection, summons his beloved disciple Vipula and begins to instruct him—marking the start of a protective plan within the teacher–disciple framework.