Shloka 9
Brāhmaṇa-pūjā, Haviḥ-dāna, and the Vāsudeva–Pṛthivī Saṃvāda
Chapter 34
अभुकक्त्वा देवकार्याणि कुर्वते येडविकत्थना: । संतुष्ट श्च क्षमायुक्तास्तान् नमस्याम्यहं विभो
abhuktvā devakāryāṇi kurvate ye ’davikatthanāḥ | santuṣṭāś ca kṣamāyuktās tān namasyāmy ahaṃ vibho prabho ||
နာရဒ မိန့်တော်မူသည်– «အို အရှင်ကြီး၊ အို သခင်! အစာမစားမီ နတ်တို့အတွက် လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စများကို အရင်ပြုလုပ်သူ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မဟာမားမပြောသူ၊ ရရှိသမျှနှင့် ကျေနပ်တတ်သူ၊ ခွင့်လွှတ်နိုင်စွမ်းရှိသူတို့ကို ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပါ၏»။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse praises a dharmic character: one who places worship and duty before personal enjoyment (eating), avoids boasting, remains content, and practices forgiveness. These virtues together mark inner discipline and social harmony.
Nārada is speaking in a didactic context, offering a reverential salute to exemplary people and listing the qualities that make them worthy of honor—ritual responsibility, humility, contentment, and forbearance.