Shloka 33
ब्राह्मणपूजा-राजधर्मः | Royal Duty of Honoring Learned Brahmins
ततः स कवची धन््वी स्तूयमान: सुरभि: । वन्दिभिर्वन्द्यमानश्न बभौ सूर्य इवोदित:
tataḥ sa kavacī dhanvī stūyamānaḥ surabhiḥ | vandibhir vandyamānaś ca babhau sūrya ivoditaḥ ||
ထို့နောက် ထိုမင်းသားသည် သံချပ်ကာဝတ်၍ လက်၌ လေးကိုင်ကာ ချီးမွမ်းသံများကြားထဲတွင် ရှေ့သို့ တိုးလျှောက်လာ하였다။ ကောင်းကင်ဣသိများက သူ၏ဂုဏ်သတင်းကို ချီးကျူးသီဆိုကြပြီး ဗန္ဒီကဗျာဆရာများက ဂုဏ်ပြုကန်တော့ကြသဖြင့် သူသည် အသစ်ထွက်လာသော နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်လာ—အများရှေ့တွင် အတည်ပြုခံရသော သတ္တိဗီရနှင့် ဓမ္မတရားအပေါ် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထင်ရှားစေ하였다။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal: readiness for rightful action (symbolized by armor and bow) joined with public accountability and honor. Praise from sages and bards signifies that courage and duty, when aligned with dharma, become worthy of communal and even divine recognition.
A prince arms himself—putting on armor and taking up his bow—while sages and bards praise and salute him. His radiance is compared to the newly risen sun, emphasizing his heroic presence at that moment.