Shloka 34
मातङ्ग–शक्रसंवादः
Mataṅga–Śakra Dialogue on Tapas, Status, and Moral Qualities
विसोमा इव शर्वर्यों विपुष्पास्तरवो यथा । तद्धद् देशा दिशश्वैव हीना गज्भाजलै: शिवै:
visomā iva śarvaryo vipuṣpās taravo yathā | tadvad deśā diśaś caiva hīnā gajāmbujalaiḥ śivaiḥ ||
လမင်းမရှိသောညနှင့် ပန်းမပွင့်သောသစ်ပင်တို့ မလှပသကဲ့သို့၊ ကောင်းကျိုးပေးသော ဂဍာရေမှ ကင်းလွတ်နေသည့် နိုင်ငံဒေသနှင့် အရပ်ဒిశတို့လည်း အလှအပနှင့် ကံကောင်းခြင်း ကင်းမဲ့ကြ၏။
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that beauty, prosperity, and auspiciousness are sustained by beneficent supports (symbolized by life-giving waters). When such welfare-bringing resources are absent, even lands and the very quarters of space become ‘unfortunate’—a moral reminder to uphold conditions that nourish life and public good.
A Siddha speaks using vivid natural similes—moonless night and flowerless trees—to illustrate the diminished splendor of regions and directions when deprived of auspicious waters connected with the elephant, i.e., a poetic way of describing the loss of prosperity and well-being when sustaining, auspicious elements are missing.