Shloka 3
Gaṅgā-māhātmya: Siddha–Śilavṛtti-saṃvāda and Gaṅgā-stava (गङ्गामाहात्म्यं—सिद्ध-शिलवृत्ति-संवादः)
चतुर्थस्त्वं वसिष्ठस्य तत्त्वमाख्याहि मे मुने । अहिंसयित्वा केनेह ब्रह्महत्या विधीयते
caturthas tvaṁ vasiṣṭhasya tattvam ākhyāhi me mune | ahiṁsayitvā keneha brahmahatyā vidhīyate ||
ဘိဿမက ပြောသည်—“အို မုနိ! သင်သည် ဝသိဋ္ဌ၏ မျိုးဆက်တွင် စတုတ္ထမြောက်သူ ဖြစ်၏။ ဤလောက၌ ဗြာဟ္မဏကို မထိခိုက်မဟုတ်သော်လည်း မည်သည့် လုပ်ရပ်များကြောင့် ‘ဗြဟ္မဟတ္ယာ’ (ဗြာဟ္မဏသေဆုံးခြင်းနှင့် ဆက်နွယ်သော အလွန်ကြီးမားသည့် အပြစ်) ပေါ်ပေါက်သနည်း—အမှန်တကယ်ကို တိတိကျကျ ငါ့အား ပြောပြပါ။”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharma inquiry: grave moral guilt (brahmahatyā) may be incurred not only through direct physical killing but also through certain actions that are ethically equivalent or causally connected; Bhīṣma asks for the precise principle governing such accountability.
Bhīṣma addresses a sage descended from Vasiṣṭha, requesting an authoritative clarification about which deeds can bring the stigma of brahmahatyā even when one has not directly harmed a Brahmin.