Shloka 59
तीर्थवंशोपदेशः
Tīrtha-vaṃśa Upadeśa: Instruction on the Fruits of Sacred Waters
महाफलविधिदनि श्रुतस्ते भरतर्षभ । निरयं येन गच्छन्ति स्वर्ग चैव हि तत् शूणु
Mahāphalavidhidāni śrutaste Bharatarṣabha | Nirayaṁ yena gacchanti svargaṁ caiva hi tat śṛṇu, Bharataśreṣṭha ||
ဘီရှ္မက ပြော၏—အို ဘာရတတို့အနက် နွားထီးကဲ့သို့ ထူးချွန်သူ၊ မဟာဖလ ပေးသော ဒါန၏ စည်းမျဉ်းတို့ကို ငါထံမှ သင်ကြားပြီးပြီ။ ယခု အို ဘာရတတို့အနက် အကောင်းဆုံးသူ၊ လူတို့ကို နရကသို့လည်းကောင်း၊ သုခဝတီ(ကောင်းကင်)သို့လည်းကောင်း ပို့ဆောင်သော ကမ္မတို့ကို နားထောင်လော့။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhīṣma transitions from explaining high-merit forms of charity (dāna) to a broader karmic framework: specific actions lead to either niraya (hell) or svarga (heaven). The verse frames ethical causality—deeds have consequences beyond this life.
In the Anuśāsana Parva’s dharma-instruction, Bhīṣma continues advising Yudhiṣṭhira. Having already described the rules and fruits of giving, he now introduces the next section: an account of deeds that result in heavenly or hellish destinies.