Shloka 2
अहिंसयित्वा ब्रह्महत्याविधानम् / Brahmahatyā incurred without physical violence
भीष्म उवाच स्ववृत्तिमभिपन्नाय लिज़्िने चेतराय च । देयमाहुर्महाराज उभावेतौ तपस्विनौ
bhīṣma uvāca | svavṛttim abhipannāya liṅgine cetarāya ca | deyam āhur mahārāja ubhāv etau tapasvinau ||
ဘိဿမက ပြောသည်– «မဟာရာဇာ၊ အသက်ရှင်ရေးအတွက် ကိုယ့်ဝဏ္ဏ-အာရှရမသင့်တော်သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို အားကိုးနေသော ဘရဟ္မဏတစ်ဦး—အာသရမအမှတ်အသားများကို ဆောင်ထားသည်ဖြစ်စေ မဆောင်ထားသည်ဖြစ်စေ—နှစ်မျိုးလုံးကို လှူဒါန်းသင့်ကြောင်း ဆိုကြသည်။ အကြောင်းမှာ ကိုယ့်သင့်တော်သော ဓမ္မကို အခြေခံထားသော ထိုနှစ်ဦးစလုံးသည် တပသ္စီဖြစ်၍ လှူဒါန်းရန် ထိုက်တန်သော ပাত্রဖြစ်ကြသည်»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Charity should be guided by dharma rather than mere outward appearance: a Brahmin who sustains himself through a rightful, dharmic livelihood for preserving life is a fit recipient of alms whether he displays ascetic insignia (liṅga) or not.
In the Anushasana Parva’s instruction on dāna-dharma, Bhishma advises the king (Yudhiṣṭhira) about who deserves gifts, affirming that both marked ascetics and those without external marks—if grounded in proper duty—are worthy recipients.