Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 89
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
महानखो महारोमा महाकोशो महाजट: । प्रसन्नश्ष प्रसादश्ष प्रत्ययो गिरिसाधन:
mahānakhō mahārōmā mahākōśō mahājaṭaḥ | prasannaś ca prasādaś ca pratyayo girisādhanaḥ ||
ဝါယုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– «သူသည် လက်သည်းကြီးမားသူ၊ ကိုယ်မွှေးအလွန်များသူ၊ ဝမ်းဗိုက်ကြီးသူ၊ ဆံပင်ကြိုးကြီး (ဇဋာ) များပိုင်ဆိုင်သူ; အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ချမ်းသာ၍ ကရုဏာတရား၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်တည်း။ သေချာသော ဉာဏ်၏ အခြေခံဖြစ်ပြီး၊ တောင်တန်းများကိုတောင် စစ်ပွဲ၏ ကိရိယာအဖြစ် ပြုလုပ်နိုင်သူတည်း»။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverent contemplation of the Divine through descriptive epithets: the Lord is both awe-inspiring in power (mighty nails, mountain-as-weapon) and ethically elevating in character (serenity, grace, reliable knowledge). Devotion here is linked to inner clarity (prasāda) and firm understanding (pratyaya), not merely fear of strength.
Vāyu-deva is praising the supreme deity by listing honorific names/qualities. The imagery blends cosmic might with auspicious inner qualities, presenting the Lord as a protector-warrior who can subdue chaos, while remaining the source of calm grace and trustworthy knowledge for devotees.