Shloka 64
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
सर्ववास: सर्वचारी दुर्वासा वासवो5मर: । हैमो हेमकरो<यज्ञ: सर्वधारी धरोत्तम:
sarvavāsaḥ sarvacārī durvāsā vāsavo 'maraḥ | haimo hemakaro 'yajñaḥ sarvadhārī dharottamaḥ ||
ဝါယုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– «သူသည် နေရာအနှံ့ နေထိုင်သူ၊ အရပ်ရပ် လှည့်လည်သူ ဖြစ်သည်။ ‘ဒုర్వာသာ’ ဟူသည်မှာ အလွန်ကျယ်ပြန့် အဆုံးမရှိသဖြင့် မည်သည့်အရာကမျှ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းမထိန်းနိုင်သူ ဟူသော အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်၏။ ‘ဝါသဝ’—အင်ဒြ၏ အရှင်သဘောတန်ခိုးနှင့် တူသောသူ; ‘အမရ’—မပျက်မယွင်း အမြဲတည်သူ။ သူသည် ‘ဟိုင်မာ’—ဟိမဝန္တာတောင်တန်း၏ နှင်းထုကဲ့သို့; ‘ဟေမကရ’—ရွှေကို ထုတ်ပေးသူ; ‘အယဇ్ఞ’—ပူဇော်ပွဲအလုပ်ကိစ္စတို့ကို ကျော်လွန်သူ; ‘ဆರ್ವဓာရီ’—အရာအားလုံးကို ထောက်ပံ့ထိန်းသိမ်းသူ; နှင့် ‘ဓရောတ္တမ’—ကမ္ဘာလောကတစ်လုံးလုံးကို ထမ်းဆောင်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး ထမ်းဆောင်သူ ဖြစ်သည်။»
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse strings together epithets to convey a theological vision: the Supreme is omnipresent (dwelling and moving everywhere), imperishable, the source of sovereign power, and the cosmic support that upholds all beings—ultimately transcending dependence on ritual action (ayajñaḥ).
Vāyu-deva is speaking in a hymn-like mode, enumerating names and attributes of the Supreme (or the praised deity) to describe His all-pervading nature, cosmic sovereignty, and sustaining power, using images such as the Himalaya and gold-production to suggest vastness and generativity.