Shloka 58
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
शिखी मुण्डी जटी ज्वाली मूर्तिजो मूर्द्धनो बली । वेणवी पणवी ताली खली कालकटंकट:
śikhī muṇḍī jaṭī jvālī mūrtijo mūrdhano balī | veṇavī paṇavī tālī khalī kāla-kaṭaṅkaṭaḥ ||
ဝါယုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်— «သူသည် ဆံထုံးဆောင်သူ၊ ခေါင်းပြောင်သူ၊ ဇဋာဆံပင်ဆောင်သူ၊ သန့်ရှင်းသော မီးတောက်ဖြင့် တောက်လောင်သူဖြစ်သည်။ ကိုယ်ခန္ဓာရုပ်ဖြင့် ထင်ရှားပေါ်လွင်ကာ၊ ဦးခေါင်းထိပ် အမြင့်ဆုံး ဗဟို၌ သမားတော်သဘောဖြင့် ဆင်ခြင်ရမည့်သူ၊ အင်အားကြီးမားသူဖြစ်သည်။ သူသည် ပုလွေမှုတ်သူ၊ ဒရမ်တီးသူ၊ လက်ခုပ်နှင့် တာလ်ကို ထိန်းသူ; စပါးနယ်မြေ၏ အရှင်၊ မရဏာ (ယမ) ၏ အာဏာကိုပင် ဖုံးကွယ်နိုင်သူတည်း»။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse strings together epithets to show the one divine reality as present across all āśramas (householder, renunciant, forest-dweller, student) and across sacred and worldly domains (ritual fire, meditation, music, agriculture), culminating in transcendence over Kāla/Yama—implying that true divinity pervades every legitimate mode of dharmic life and surpasses death.
Vāyudeva is speaking and praising the deity through a litany of names/attributes. The speech functions as a devotional identification: the praised figure can appear in multiple social-religious forms and activities, and is ultimately the supreme power who can conceal or overcome Death.