Shloka 44
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
खुवहस्त: सुरूपश्न तेजस्तेजस्करो निधि: । उष्णीषी च सुवकत्रश्न उदग्रो विनतस्तथा
khuvahastaḥ surūpaś ca tejas tejas-karo nidhiḥ | uṣṇīṣī ca suvaktraś codagro vinatas tathā ||
ဝါယုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– «ထိုအရှင်သည် လက်တွင် ‘ခူဝါ’ ကို ကိုင်ဆောင်သူ; ရုပ်ရည်လှပသူ; တောက်ပရောင်ခြည်ရှိသူ၊ ဘက်တော်သားတို့၏ တေဇောဓာတ်ကို တိုးပွားစေသော خزانہတော် ဖြစ်၏။ ခေါင်းပေါ်တွင် ဥရှ္ဏီဿ (ခေါင်းပတ်) ကို ဆင်မြန်း၍ မျက်နှာလှပကာ ဂုဏ်သတ္တိမြင့်မား၍ အားမာန်ပြည့်စုံသော်လည်း၊ တစ်ဖန် ယဉ်ကျေးနူးညံ့၍ နှိမ့်ချသူလည်း ဖြစ်တော်မူ၏»။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ethical ideal through praise: true excellence combines outward dignity (beauty, radiance, noble bearing) with inner restraint and humility (vinata). It also highlights a devotional ethic—greatness is measured by the capacity to increase the spiritual ‘tejas’ of devotees.
Vāyu-deva is describing and identifying a revered figure by listing distinguishing marks and virtues—objects carried, attire, appearance, energy, and humility—forming a compact portrait meant to inspire reverence and moral emulation.