Shloka 42
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
गणकर्ता गणपतिर्दिग्वासा: काम एव च | मन्त्रवित् परमो मन्त्र: सर्वभावकरो हर:
gaṇakartā gaṇapatir digvāsāḥ kāma eva ca | mantravit paramo mantraḥ sarvabhāvakaro haraḥ ||
ဝါယုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– «ထိုအရှင်သည် ဂဏတို့ကို စုစည်းစီမံသူ၊ ဂဏပတိ—ဂဏတို့၏ အရှင်; မိုးကောင်းကင်ကို ဝတ်ဆင်သူ (ဒိဂမ္ဗရ) ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ‘ကာမ’ ဟူသကဲ့သို့ အလိုတော်ရစရာ အလှတရားတော်လည်း ဖြစ်၏။ မန္တရကို သိမြင်သူ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး မန္တရတော်ကိုယ်တိုင်; သတ္တဝါနှင့် အခြေအနေရှိသမျှကို ဖြစ်ပေါ်စေသူ; ဟရ—ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားသူ ဖြစ်တော်မူ၏»။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents a devotional-ethical vision of Śiva: he is both the cosmic source (creator of all states and beings) and the compassionate remover of suffering. It also elevates mantra as not merely a tool but as a manifestation of the divine—suggesting that disciplined sacred speech and devotion orient one toward dharma and inner purification.
In Anuśāsana Parva’s instructional setting, Vāyudeva speaks in praise of Śiva through a chain of epithets. The passage functions like a litany (nāma-stuti), identifying Śiva’s roles—leader of his attendant hosts, ascetic digambara, embodiment and knower of mantra, creator of all conditions, and remover of sorrow.