Shloka 127
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
बहुमालो महामाल: शशी हरसुलोचन: । विस्तारो लवण: कूपस्त्रियुग: सफलोदय:
bahumālo mahāmālaḥ śaśī harasulocanaḥ | vistāro lavaṇaḥ kūpas triyugaḥ saphalodayaḥ ||
ဝါယုက မိန့်တော်မူသည်– «သူသည် ပန်းကုံးများစွာကို ဆင်ယင်သူ၊ မဟာပန်းကုံးကြီးကိုလည်း ဆောင်သူ။ လကဲ့သို့ နူးညံ့သည့် ရောင်ခြည်ရှိ၍ မင်္ဂလာအမြင်တော်ရှိသူ။ သူသည် ကျယ်ပြန့်၍ ဆားသမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ အနန္တဖြစ်ကာ၊ အနက်ရှိုင်းသော ရေကန်/ရေတွင်းကဲ့သို့ သိုလှောင်ရာဖြစ်၏။ ယုဂသုံးပါး၏ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်း (အဝတား) သည် အမြဲတမ်း အကျိုးဖြစ်ထွန်းမလွဲ ဖြစ်၏»။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotional recognition of the Divine through epithets: Śiva is portrayed as auspicious, vast, and the deep source of spiritual benefit; his manifestation is not random but ‘fruitful,’ implying that turning to him yields meaningful ethical and spiritual results.
Vāyu is speaking a hymn-like sequence of names/attributes, praising Śiva by describing his adornment, benevolent gaze, cosmic vastness, relation to the yuga-cycles, and the efficacy of his appearance for the welfare of beings.